@LGeBR@Z

Boys Anılar – Bizim Şarkımız

algebraz — Wed, 21 Mar 2007 09:45:19 +0000

Uğur Mumcu Cinayeti: On Dördüncü Bölüm

algebraz — Sun, 28 Jan 2007 15:32:07 +0000

Önceki gün Uğur Mumcu’nun katledilişinin on dördüncü yıldönümüydü…

Düzenlenen anma merasimlerinde Mumcu Cinayeti’nin hâlâ aydınlatılamamış olmasına
tepki gösteriliyordu. Eşi Güldal Mumcu, “Umutlu olmak istiyoruz” diyordu…
Mumcu öldürüldüğü andan itibaren “İslamcılar yaptı!” önyargısı kamuoyunun zihnine şırınga edilmiş ve uzun bir süre bu bağlamda bir psikolojik harekat yürütülmüştü…

On dört yıl boyunca tam yedi kez Uğur Mumcu’nun katil zanlısının yakalandığı haberi basında öne çıkarıldı! -Yediden de fazla olabilir ya; artık yorulduğum için yediden sonrasını saymadım…

Ezcümle, en az yedi kez yakalandığı halde Mumcu’nun katili bir kez bile yakalanamadı!

Mumcu öldürüldüğünde iktidarda laiklik konusundaki duyarlılığı tartışılamaz olan DYP-SHP hükümeti vardı. O hükümet de, sonraki yıllarda gelen yine “laikliğinden kuşku duyulamayacak” Yılmaz veya Ecevit’in başbakanlığını yaptığı hükümetler de cinayeti aydınlatmaya yanaşamadılar bile!

Uğur Mumcu Cinayeti toplumu laik-anti laik diye kutuplaştırma noktasında maalesef çok etkili olmuş bir provokasyondu.

Öldürülen kişinin dünya görüşüne bakarak artı Mumcu hadisesinde olduğu gibi vitrine “tetikçi” rolünde çıkarılan veya Danıştay Saldırısı ile Hrant Dink’in katlinde olduğu gibi gerçekten tetikçi olan maşaların siyasi görüşlerinden yola çıkarak suikastlar hakkında karar vermek en çok perde arkasındaki yapımcıları sevindirir. Böyle bir illüzyon
gösterisine balıklama dalmak provokasyonu yapanların amacına hizmet eder…

Mumcu katledildiğinde laikçi yazarların hemen hepsi “Fikirlerine tahammül edemeyenler onu öldürdüler” diye yazarak “İslamcı kesime” faturayı çıkarma kolaycılığına düştüler; arzın merkezine seyahat etmeyi hiç denemediler.

Elbette böylesi çok daha konforluydu: Laikliğin güçlenmesine katkıda bulunmak varken provokasyonların perde arkasını eşelemeye çalışmanın alemi yoktu!

Merak ediyorum: Cumhuriyet gazetesi efsanevi yazarı Uğur Mumcu’nun katledilmesinin ardında hâlâ “İslamcıların olduğuna” inanıyor mu, diye…

Bir an için Uğur Mumcu Suikastı’nda sonuna kadar gidilebildiğini hayal edelim. Böyle bir durumda Cumhuriyet gazetesi “Kızılmaske’nin Yüzü”nü görmeye gerçekten cesaret edebilecek mi? (Aynı şekilde Danıştay Saldırısı hatta kendi gazetelerinin peş peşe
bombalanması olayında gerçeği öğrenmek isteyebilecekler mi?)

Bunları şunun için soruyorum: Finalde söz konusu provokasyonlarla ilgili olarak ortaya “İslamcı bir örgüt” veya kamuoyuna pompalanan psikolojik harekatın bize dikte ettirmeye
çalıştıklarının tersine bir mekan/bir yapı çıkarsa Cumhuriyet Gazetesi ya da laikçi-solcular ne yapacaklar, mesela?

Artık aşina sayılabilecek bir sahneye zum yaparak bitirelim: Uğur Mumcu üzerinde çalıştığı Kürt Dosyası’na “Abdullah Öcalan’ın 12 Mart döneminde ciddi bir ceza almak üzere iken devlet içindeki bir yapı tarafından kollandığı kuşkusunu” araştırarak girişmişti…

Konuştuğu kimselerden biri de 12 Mart döneminde Apo’nun tahliyesini sağlayan Baki Tuğ idi. Sonraki yıllarda siyasetçi olarak tanıyacağımız Tuğ, öldürülmeden kısa bir süre önce Mumcu’ya bazı belgeleri arayacağını söylemişti. Mumcu bu belgeyi bir türlü alamamış,
Baki Bey de varlığından emin olduğu söz konusu belgeyi hiçbir zaman bulamamıştı!

Belge? “MİT, 12 Mart’ta sıkıyönetim makamlarının ‘yanlışlıkla’ tutukladığı elemanları olursa devreye giriyor ‘mensubumuzdur’ diye yazı gönderiyordu.”

Gazeteci Avni Özgürel ise (Radikal, 27 Ekim 2003) “Apo’yu 1965′te Fikir Ajansı’nda görüyordum. Orası MİT’e ait bir yerdi” diyecekti…

TAMER KORKMAZ-ZAMAN GAZETESİ- t.korkmaz@hotmail.com

Hangi birini yazayım?

algebraz — Sun, 28 Jan 2007 15:26:23 +0000

Size bütün samimiyetimle söylüyorum, meslek yaşamımda hiç bu kadar kararsız
olmamıştım. Hrant Dink’in ölümünden hemen sonra aklıma o kadar çok şey
üşüştü ki, hangi birini yazacağımı şaşırdım.

Kategorize de edebileceklerim vardı, belli bir konsept bütünlüğü içine koyabileceklerim ve ancak alakasız şeyler de vardı.

Ne yapacağımı şaşırdım inanın. İsterseniz anlatayım da durumuma siz karar verin…

Telefonda bir dostum haber verdi ölümü. Bilmiyorum, o an neyle
meşguldüm; ama hemen interneti açtım… Tuhaf değil mi sizce, internet
artık benim gibilerin ilk başvuru kaynağı olmayı başarmış. Gerçekten de
haklıydı arkadaşım; Hrant Dink’in, başına sıkılan kurşunlarla
öldürüldüğünü yazıyordu tüm internet siteleri. Sonra televizyonu açtım,
benzer görüntüler…

Üzerine açık renk bir kağıt parçası örtmüşlerdi müteveffanın…
Ancak tüm bedenini kapamıyordu, sonunda bir polis geldi ve baş kısmını
kapadı. Ayakları açıkta kaldı. Yüz üstü kapaklanmıştı beton kaldırıma.
Tabanları görünüyordu. Kauçuk tabanlı ayakkabının altı delikti. Torunu
yaşındaki tetikçinin bunu görmüş olabilme ihtimali yoktu sanırım.

‘Bunu yazayım’ diye geçirdim içimden. Son yazısında bu ülkede
kuşlara bir zarar verilmediğini belirtip, bir güvercin ürkekliğiyle
yaşayacağını ifade etmişti: ‘Ayakkabısı delik yiğit güvercin’ başlıklı
bir yazı kaleme alayım istedim. Ancak kısa süre içinde vazgeçtim bu
fikrimden. Zira katil yakalanmıştı. Bu sefer ona odaklandım. ‘Tipik bir
Kurtlar Vadisi izleyicisi’ diye geçirdim içimden ilk olarak. Benim bile
adını bildiğim, okumaya imkânımın olmadığı bir gazetenin yayın
yönetmenini, yazdıklarından dolayı Trabzon’da başıboş gezinen bir
gencin öldürmesi bana mantıksız geldi. ‘Kurbanın yaşı kendi yaşının üç
misli olan bu katilin portresini mi yazsam?’ diye geçirdim içimden.
Ailesi, yaşadığı ortam, zihniyeti vs…

Sonra ‘Soyisim’ başlıklı bir makale düşündüm örneğin… Samast
soyisminin çağrışımları, Google merkezli yapılan basit bir taramadan
sonra ortaya çıkan ilginç tabloyu aktarayım size diye geçirdim içimden.
(Buna yakın bir çalışmayı Sabah gazetesinde Umur Talu yaptı, o yazıyı
okumanızı öneriyorum.)

İnternet denilen sanal meydanın nasıl bir kan pazarına
dönüşebildiğini yazmak da başka bir alternatifti açıkçası. İpini
koparanların, aklıyla zoru olanların, gün yüzüne çıkmaktan tırsan
karanlık beyinlerin, cirit atanların meskenine dönüşen internet.
Türk’ün teknolojiyi nasıl kan üretmeye dönüştürebileceğini ironik bir
dille anlatsam diye düşündüm biraz.

‘4 resim’ başlıklı bir yazı misalen. Kurban, katil,
azmettirici ve ülke… Küçükten büyüğe doğru açılan bir cinnet
halkası… Duvarlarımızı süsleyen resimli halı kültürünün yerini alan
kan tablosu filan.

Başka bir zihin egzersizi alanı ise ekranlarda boy gösteren
ulusalcı takımı… Bir iki cümle dinledikten sonra duyduklarımıza
inanamayacak kadar gözleri dönmüş, marazi bir sevgi ile ülkeyi
sevdiğini zanneden ülke ve insanlık düşmanları hakkında yazacak birkaç
cümlem vardı…

Başbakan Tayyip Erdoğan hakkında yazmak da ilginç olabilirdi.
‘Erdoğan ve ulusalcılar’ başlıklı bir yazıda, belki de aklının ucundan
bile geçmeyen cumhurbaşkanlığı makamına sırf ulusalcıların gözü dönmüş
kampanyalarından dolayı oturacak olan adamın portresi yazılabilirdi
sanırım.

‘Hrant Dink, Dink suikastı için neler söylerdi?’ diye kurgu
içeren bir başlık bile düşündüm. Yaşamını Ermenilerle Türklerin
arasındaki düşmanlığı gidermek için feda eden, bu uğurda her türlü
hakarete, tehdide, şantaja karşı direnen yürekli bir adamın, böylesi
bir suikast ile umutları yıkılır mıydı acaba?

Bu ve benzeri onlarca başlık, konu, düşünce ve his dönüp dönüp
durdu zihnimde. Açıkçası hangi birini yazacağımı ben de şaşırdım ve
karar veremedim. Bakın ‘onu mu yazayım, yoksa bunu mu?’ derken yazı
alanı bitti işte!

NEDİM HAZAR – ZAMAN GAZETESİ- n.hazar@zaman.com.tr

Hepimiz Ermeni miyiz?

algebraz — Sun, 28 Jan 2007 15:20:43 +0000

Bilumum soruları, mantıklı/uçuk komplo teorilerini, toplumsal gidişatın geldiği
tehlikeli noktayı, katmanlar arası gerilmiş iplerin kopma noktasına
gelmesini filan bir kenara bırakalım… Ve hatta işin hüzünlü ve iç
burkan yönünü de bir kenara itelim bir süreliğine..

Hrant Dink cinayeti öncesi tüm tartışmaları, atışmaları, ‘Milliyetçilik’ adı
altında genç kuşağa pompalanan bağnaz ırkçılığı da geçici olarak rafa
kaldıralım…

Dink’in cenazesinde ortaya çıkan manzara üzerine biraz zihin jimnastiği yapalım:

Bizzat katilin de itiraf ettiği gibi; bu cinayetin bu kadar
büyük infial meydana getireceğini kimse bilemezdi. Toplumsal tepkinin
bu kadar geniş ve kuvvetli bir şekilde tebarüz edeceğini de tahmin
edebilecek kimse olmazdı sanırım.
Tartışmasız etkileyici bir manzaraydı salı günü yaşananlar.
Bunda Dink’in kişiliğinin etkisi kadar, Türk toplumunun içten içe
tutuşup büyüyen birtakım tehlikelere karşı ‘artık yeter’ demek
istemesinin de etkisi vardı. Cenazedeki kalabalık birkaç ay önce
yumurta yağmuruna tutulan mağdurlara kitlelerin verdiği gecikmiş bir
destekti belki de…

Biz Türkler sanırım sair tüm milletlerden çok daha fazla
duygusal ve fevriyiz… Öfkemiz de, merhametimiz de abartılı olabiliyor
çoğu zaman. Ve hele duygularımızın zirve yaptığı zamanlarda kantarın
topuzunu kaçırabiliyoruz…

Anladınız; lafı ‘Hepimiz Ermeni’yiz… Hepimiz Hrant Dink’iz’ içerikli pankartlara getireceğim.

Şüphesiz kimse bu pankartları düz mantık ile algılayıp, bir
kimlik ifadesi olarak görmüyor. İçerdiği mesajı şahsen ıskalamadığımı
bilerek bu yazıyı okumaya devam edin lütfen… Elbette böylesi sinsi,
hunharca, kalleşçe, aptalca ya da her ne diyecekseniz o şekildeki
saldırıya karşı gösterilen anlamlı bir tepkiydi cenaze kalabalığı.

Ancak bütün bunlar birtakım gerçekleri çarpıtmamızı ve olması gerekenleri yamultmamızı gerektirmiyor.

Duygusalız, dedim; ama Türk medyası Türk halkından çok daha fazla duygusal…

Bugüne kadar birçok özgür düşünceyi (Son örnek Atilla Yayla idi)
boğmakta herkesten önce davranan, hak ve özgürlüklerin kısıtlanmasında
devletten çok daha paradigmacı olan Türk medyasının suikast sonrası
takındığı tavrı abartılı bulduğumu belirtmek isterim. Elbette öncelikle
böylesi haince bir cinayeti telin etmesi, olayın üzerine gitmesi
sevindirici gelişme… Danıştay saldırısı sonrası yaptığı
müptezelliklere tekrar prim vermemesi de… Ancak ‘vur derken
öldürme’nin de çok anlamı yok…

Bu nedenle ‘Hepimiz Ermeni’yiz’ pankartlarını ‘Malkoçoğlu
Benim’ formatına çekmek hem yersiz hem de ülkenin yaşadığı sorunun
çözümüne değil, meselenin karmaşıklaşmasına katkıda bulunacağı açık.

Eminim Hrant Dink de yaşasaydı rahatsız olurdu. ‘Ne münasebet’
derdi. ‘Sizin Ermenileşmenize gerek yok, Ermeniler ile bir arada
kardeşçe yaşamanız yeterli’ diye konuşurdu. Ömrünü Türklerdeki Ermeni,
Ermenilerdeki Türk düşmanlığını bitirmeye vakfetmiş bir insan, duygusal
bir travma sonrası oluşan ruh halinin sürekli ve kalıcı olmasına karşı
çıkardı, diye düşünmekteyim.

Sorun Ermenilerin Türkleşmesi -ya da Türkleşmemesi- değildi ki
çözüm, Türklerin Ermenileşmesi olsun! Dink’in mücadelesini verdiği
dava, herkesi kendi kimliği ile kabul edip, karşılıklı birbirini
anlayabilmenin mümkün olduğu kavgasıydı.

Bizim Hrantlaşmamızla çözülmez Ermeni sorunu. Tüm dünyaya
Ermeni olduğumuzu ilan etsek bile bu ’sözde soykırım’ belasını defetmiş
olmayacağımızı herkesin bilmesi lazım. Bir cenazede pankart açarak
sorunların çözüleceğini zannediyorsak yanılıyoruz. Kaldı ki, medyanın
abartması beni ziyadesiyle rahatsız etmeye başladı.

Evet ben Ermeni değilim, Hrant Dink de kimsenin Ermeni
olmasını istemezdi. ‘Öteki’ olmayı istemektense, öteki oluşturmamayı
becermektir marifet.

Adliye kapılarında aydınları yumurta ve domates yağmuruna
tutan ırkçı zihniyetin aşısı değildir bu tarz. Belki benzer kapıya
çıkan bir aşırılıktır.

Başta medya olmak üzere, bu pankartları yapıp taşıyanların
hepsinin tüm mağdur ve mazlumların tarafında olmalarını da beklerim
açıkçası. Ne bileyim, ‘Hepimiz Elif Şafak’ız’, ‘Hepimiz başörtülüyüz’
filan gibi.

Ve bunu, insanlar ölmeden, testi kırılmadan yapmaktır marifet… Yoksa peynirden bir gemiye dönecek memleket!

NEDİM HAZAR – ZAMAN GAZETESİ- n.hazar@zaman.com.tr

Hepimiz Osmanlıyız!

algebraz — Sun, 28 Jan 2007 15:07:52 +0000

[Yorum - Mustafa Armağan] Hepimiz Osmanlıyız!
Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer’in laikliğinden ve Atatürkçülüğünden kuşku duyulmuyor. Osmanlı’ya karşı mesafeli tavrı herkesin malumu. Ne var ki, Papa 16. Benedikt’in kendisini ziyareti sırasında hazırlattığı bir hediye haberi beni çok şaşırtmıştı.

Bu hediye, Fatih Sultan Mehmed’in İstanbul’un fethinden sonra Galata’da
oturan Katolik Cenevizlilere verdiği meşhur hoşgörü fermanıydı. Fatih,
bu fermanda, Katoliklerin yalnız başkentinde bulunmalarına rıza
göstermekle kalmıyor, dinlerine herhangi bir şekilde karışılmayacağını
da açıkça temin ediyordu.

Ne yalan söyleyelim, isabetli bir seçimdi Sezer’inki. Katolik
dünyasının ruhani reisine, Türkiye’nin temellerini atmış bir
yöneticinin, Fatih’in Katolik tebasına “bağışladığı” özgürlükleri
vermek kimin aklına gelmişse hakikaten tebrik etmek lazım. Yalnız bu
“ferman” işi yakınlarda biraz karışır gibi oldu. Hrant Dink’in katil
sanığı Ogün Samast’ın azmettiricisi olduğu iddia edilen Yasin Hayal’e,
gözaltındayken polislerimiz tarafından Fatih’in gayrimüslimlere
hoşgörüyle yaklaşılmasını emreden, aslı Bosna’da bir Fransisken
kilisesinde muhafaza edilen fermanı okunmuş. O da, bu fermandan hiç
haberdar olmadığını söylemiş. Ne bekliyordunuz ki! Mevcut sakarinli
tarih eğitimiyle yetişmiş faillerin Fatih’in cümle kanunnamelerini
ezberleyip yutmalarını mı?

Fatih’in fermanları niçin önemli?
Velhasıl Fatih’in her iki fermanı, farklı vesilelerle de olsa
gündemimize peş peşe servis edilmiş oldu. Ancak bu fermanları birer
“sürpriz”, “her nasılsa Osmanlılardan sâdır olmuş birer şefkat
numunesi” gibi görme ve gösterme yanılgısına düşmekten ısrarla
sakınmalıyız. Hatta zannedildiği gibi bu fermanlarda dile gelen
hususların merhamet duygusuyla da alakası yoktur; doğrudan doğruya
Kur’an ve hadislerden kaynaklanmış ve İslam hukuku etrafında teşekkül
etmiş prensiplerin sosyal ve siyasî hayata aksetmiş tecellileridir.

Merhum Muhammed İkbal’in Edirne’yi kahramanca savunan Şükrü
Paşa hakkında bir şiiri olduğunu bilir miydiniz? Şükrü Paşa,
zahiresinin tükendiği, askerlerinin bir lokma ekmeğe muhtaç kaldıkları
bir sırada can havliyle şehirde sıkıyönetim ilan etmiş ve gıda maddesi
adına ne bulurlarsa ordunun ambarlarına taşınmasını emretmiştir.
Nitekim dediği yapılmış. Şaşıracaksınız belki ama sıkıyönetim ilan
olunduğu için kimsenin sesini çıkaramadığı bu kritik anda “hakkın
sesi”ni şehrin müftüsü çınlatmış ve “hiddetinden Tur dağı gibi
parlamış”tır. Müftü, gayrimüslimlerin hukukunu savunmuş ve Paşa’nın
ancak Müslümanların malına el koyabileceğini, “zımmî”nin, yani Müslüman
olmayanların malının haram olduğunu haykırmıştır. (Bkz. İkbal’in
“Bang-ı Derâ” adlı kitabındaki “Edirne Kuşatması” başlıklı şiir.)

1912 gibi coğrafî temellerimizin sarsıntı geçirdiği bir tarihte
gerçekleşen bu olay, çarpıcılığının ötesinde bir şeyler daha anlatıyor
olmalıdır. Müslüman olmayanlara yönelik bu “pozitif ayrımcılık”,
duygusal bir bağıştan yahut şahsî bir lütuftan uzak, kapsamlı bir
hukukî çerçeveye oturuyordu ve bugün asıl bizi ilgilendiren boyutu da
bu olmak gerekir. Biz bu çerçeveyi ciddiye almıyor olabiliriz. Lakin
dünyada yayınlanan siyaset bilimiyle ilgili kitaplarda çok kültürlülük
denilince “Osmanlı modeli”ne bir bölüm ayırmak moda haline gelmiş
durumdadır. Mesela Will Kymlicka’nın dilimize çevrilen ve aslı Oxford
Üniversitesi Yayınları tarafından basılan “Çokkültürlü Yurttaşlık” adlı
kitabında, Osmanlı “millet sistemi”nin modern dünyadaki çokkültürlülük
uygulamalarının “önemli bir öncülü” (selefi) ve “azınlık hakları için
bir model” vazifesi gördüğü vurgulanmakta ve Jay Sigler, Vernon Van
Dyke ve Patrick Thornberry gibi başka yazarların görüşlerine atıfta
bulunulmaktadır.

Asıl üzerinde durulması gereken metinler ise Benjamin Braude
ile Bernard Lewis’in yayına hazırladıkları “Osmanlı Devleti’nde
Hıristiyanlar ve Yahudiler” adlı kitapta yer alır. Bu ilginç çalışmanın
girişinde yazarlar Osmanlı’daki “hoşgörü”yü, “hakim bir dinin diğer
dinlerle bir arada yaşama iradesini göstermesi” olarak tanımlar. Ne var
ki, eksik ve dar bir tanımdır bu.

Osmanlı millet sisteminin hukukî çerçevesi o kadar genişlemiş
ve ciddiyet kesbetmiştir ki, Fatih, İstanbul’un fethinden yaklaşık 8
yıl sonra, 1461′de Bizans’ın kapattığı ve yasaklattığı Ermeni
Patrikliği’ni ihya etmiş, bunun için de Bursa’dan Piskopos Ovakim’i
akrabalarıyla birlikte İstanbul’a getirterek kendisini patrik tayin
etmiştir. Böylece, Patrik II. Mutafyan’ın da sık sık belirttiği gibi,
ilk defa bir Hıristiyan kilisesi bir Müslüman yönetici tarafından
kurulmuş oluyordu. Osmanlı’nın hoşgörüsü, yalnız Avrupa’da 1598′de ilan
edilen Nantes Fermanı’nda olduğu gibi mevcut Hıristiyan mezheplerinin
yan yana yaşamasını değil, hatta Braude ve Lewis’in dediği gibi yalnız
başka dinlerin hakim dinle beraber yaşamasını değil, aynı zamanda o
başka dinlerin kurumsal olarak var olmalarını, hatta yok olmamalarını
da garanti altına alan bir ilkeler ve uygulamalar manzumesiydi. Bu
uygulamadan, yalnız 1453′te değil, 1912 gibi geç bir tarihte,
dağılmanın eşiğindeyken bile vazgeçilmemiş olmasıydı. Bu “model”i pek
çok örnekle ortaya koymak mümkün. Elimizde namütenahi sayıda belge var.
Arşivler tasnif edildikçe çağımıza da ışık tutacak olan “Osmanlı
modeli”nin hatları da belirginleşecek gibi görünüyor. Mesela Hovannes
J. Tcholakian’ın hazırladığı ve Türkiye’deki Ermeni Katolik
kiliselerini anlatan kitapta ilginç belgelere yer verilmiş.

Ermeniler ve Osmanlı

Bir not olarak kaydedelim ki, Ermenilerin esas mezhebi Gregoryen
olmakla birlikte zamanla Ortodoks, Katolik ve Protestan mezhepleri de
Ermeniler arasında yayılmıştır ve bunların mücadelesi bugün de devam
etmektedir. Mesela Hrant Dink’in cenazesi, kendisi Protestan olduğu
halde Ortodoks mezarlığına defnedildi. Bunun, mensubu bulunduğu
Protestan Ermeni cemaatini rahatsız ettiğine dair açıklamaları basından
duymuş olmalısınız. (Dink’in gömüldüğü mezarlığın arsasını da Fatih’in
bağışlamıştır.)

Ermeni Katolik Kilisesi, ilkin Osmanlı sınırları dahilinde
bulunan Lübnan’da kurulduğunda takvimler 1740′ı gösteriyordu.
İstanbul’da önce bir vekalet olarak faaliyetine başlayan cemaat, Ermeni
oldukları için tabiatıyla Ortodoks Patrikliği’ne bağlandı. Sonradan
kendilerinin farklı olduklarını, ayin ve ibadetlerinin
Ortodokslarınınkine benzemediğini söyleyerek bağımsız bir kilise olarak
tanınma talebinde bulundular devletten. Ancak Osmanlı hukuku, bireysel
tanınma taleplerini dikkate almıyor, her din mensubunun bir reislik
şemsiyesi altında bulunmasına ve o reisliğin hukukuna tabi olmasına
önem veriyor, bu yüzden bu talepleri cemaat içi fitne olarak
değerlendirerek reddediyordu. Avusturya ve Fransa elçilerinin durumun
vahametini kendisine izah etmeleri üzerine II. Mahmud cemaatin
beklediği “irâde-i şâhâne”yi çıkardı (6 Ocak 1830). Buna göre
İstanbul’da bir Patriklik ve Başpiskoposluk açılacak, Ermeni Ortodoks
Patriği’nin sürgüne gönderdiği Katoliklerin geriye dönüşü, hak ve
mallarının iadesi sağlanacak, kilise inşa etmelerine izin verilecek,
diğer cemaatlere tanınan imtiyazlara Katolik Ermeniler de sahip
olacaktı vs.

Bu beratta Ortodoks kilisesi içinde ibadet ve dinî
muamelelerini istedikleri gibi yapamayan Katoliklerin bu yüzden
“dûçâr-ı sefâlet ve meşakkat” oldukları, yani dinen sefalet ve güçlüğe
uğradıkları belirtilmekte, bunun giderilmesinin ise “lâzıme-i zimmet-i
milkdârî”, yani padişahın (hükümetin) zimmet anlayışının gereği olduğu
vurgulanmaktadır. Asıl önemli nokta da bence burası: Padişah kendisini
zimmîler karşısında Müslümanların “taraf”ında görmüyor. Bu Müslümanlık
nasıl bir şeyse, dinler ve milletler üstü bir objektif ortama taşıyor
yöneticiyi ve orada hakem olarak dinliyor tarafları; kimsenin mağdur
olmayacağı bir çözüme ulaşınca da hukukları kendi üzerine zimmetlenmiş
tebanın statüsünü değiştirmeye karar veriyor. Hatta bu değişiklikten
pek memnun olmayacak Rum ve Ermeni Ortodoks patriklerini uyarmayı da
ihmal etmiyor: Sakın ola ki onlara dokunmayasız! “…Ve ayinlerine
vesair umur ve hususlarına Rum ve Ermeni patrikleri ve tevâbileri
taraflarından ve cânib-i âhardan vechen mine’l-vücuh kimesne dahl ü
taarruz kılmaya.”

Eğer Osmanlı başarısı diye bir şeyden bahsedeceksek, bunun
yalnızca savaş meydanlarında zaferler yahut mimarlık eserleriyle
sınırlanması kadar yanlış bir tutum olamaz. Onlarca ırk ve dini,
yüzlerce mezhep ve tarikatı üstelik yüzyıllarca bir arada “tutma”nın
değil, “yaşatma”nın formülünü bulup uygulamış olmalarıdır asıl
başarıları. Sözümüzü Temeşvarlı Hasan Ağa’nın şu muhteşem beyiti ile
bitirelim: Eşrefoğlu al haberi, bahçe biziz, gül bizdedir / Biz şâh-ı
merdân kuluyuz, yetmiş iki dil bizdedir.

MUSTAFA ARMAĞA- ZAMAN GAZETESİ-28 OCAK 2007 PAZAR

Yakın tarihimizdeki kara delikler

algebraz — Sun, 14 Jan 2007 23:06:56 +0000

Yakın tarihimizdeki kara delikler

Tehdit edenler bile var. Küfür derseniz gırla gidiyor. Öfkesini yenemeyip aklına geleni sayanlar mı dersiniz, iyiliğimi düşünüp ‘Bu işlere bulaşmasanız’ tavsiyesini su gibi gözüme akıtanlar mı? Kimmişim? Ne yapmak istiyormuşum?

Son zamanlarda bu tip mesajlar artmaya başladı. Normal. Çünkü biraz cesaret gerektiren konulara hep yapıldığı gibi kulaktan dolma bilgilerle değil, belgelerle giriyorum. Bu da bazı “iyi saatte olsunlar”ın canını sıkıyor doğal olarak. Olabilir…

Yürüyüşümü yıllar önce şöyle formüle etmiştim: Tarihle birlikte düşünmek. Bu uzun yürüyüş sırasında rastladığım ipuçlarını çözüyorum okurlarımla. Düşünmeye çalışıyoruz. Ama boş boş, Nasreddin Hoca’nın Hindisi gibi düşünmeye değil, buna “spekülasyon” diyoruz. Bilgiler ve belgeler üzerinde düşünmek. Asıl zor ve makbul olan düşünme de bu değil midir?

Kararım: Tarihle birlikte düşünmeye devam. Gelmek istemeyenler memleketlerine dönebilir.

Geleceklere sözüm: Yürüyelim arkadaşlar…

Bugün her biri üzerinde ayrı ayrı yazılar yazılabilecek bazı konu başlıklarını paylaşacağım sizinle. Kızıp köpürenler olabilir, sevinçten el çırpanlar olabilir. Beni ilgilendirmiyor. Beni öğrenmenin heyecanını duyanlar ilgilendiriyor. Gözlerinde kıvılcımlar çakanlar…

Belki hepsi üzerine yazmak nasip olmayabilir diye maddeler halinde bir toparlama yapmak istiyorum.

1. SEVR ANTLAŞMASI VAHDETTİN TARAFINDAN İMZALANDI MI?

Hayır, imzalanmadı. Neden?

Çünkü o sırada Osmanlı Meclisi kapatılmıştı. Önce Meclis-i Mebusan’ın antlaşmayı görüşüp kabul etmesi, sonra da imzalamak üzere Vahdettin’e göndermesi gerekiyordu. Tabii Meclis kapalı olduğu için görüşülemedi, dolayısıyla Vahdettin’in masasına bile gitmedi Sevr Antlaşması. Ama kime sorsanız, “Hain Vahdettin Sevr’i imzalamamış mıydı?” derler.

Nitekim Meclis-i Mebusan kendi kendisini 11 Nisan 1920’de feshetmiş, Sevr Antlaşması ise bundan 4 ay sonra, yani 10 Ağustos’ta imzalanmıştı ama Meclis’in ve Sultan’ın imzalaması şartı vardı. Böylece Sevr, hukuken geçerlilik kazanmamış bir antlaşma olarak kalmış, zaten bunun gerçekçi ve uygulanabilir bir antlaşma olmadığına kendileri de ikna olan İtilaf Devletleri, Birinci İnönü Savaşı’ndan kısa bir süre sonra, 21 Şubat 1921’de Sevr’in bazı maddelerinin hafifletilmesi ve böylece kabul ettirilmesi için Londra Konferansı’nı organize etmişlerdi.

2. İTALYANLARA KARŞI SAVAŞTIK MI? 1920 yılının Haziran ayında Konya’ya kadar topraklarımızı işgal etmiş bulunan İtalya bizim safımıza geçti ve Antalya’dan kendiliğinden çekti askerlerini. Ve Karakol örgütünün Milli Mücadele’ye İstanbul’dan silah kaçırma işlerinin bir kısmı, İtalyan gemileri eliyle yapıldı. Rusların yardımı yazılır da, İtalyanların yardımı nedense es geçilir.

3. İLK TBMM’NİN KARARLARI HUKUKEN GEÇERLİ MİYDİ?

Kestirme cevabı şu: Hukuken şüpheli ama siyaseten geçerlidir. Neden hukuken şüpheli? Çünkü o sırada geçerli olan tek anayasa vardır, o da Kanun-i Esasi’dir ve zaten TBMM varlığını Osmanlı Meclis-i Mebusan’ının devamı, hatta kendisi olarak tanımlamaktadır. 19 Mart 1920 tarihli seçim tebliğine göre her livâdan (sancak ya da il ile ilçe arasındaki bir Osmanlı yönetim biriminden) 5 milletvekili çıkarılması gerekiyordu. Toplam 66 liva mevcuttu ve çarptığınızda Meclis’te 330 milletvekilinin hazır bulunması gerekirdi. (Gerçi milletvekili sayısı konusunda çok farklı rakamlar var elimizde.) Ne var ki, 24 Nisan günü yapılan Meclis Başkanlığı seçiminde oy kullanan toplam milletvekili sayısının 120 olduğunu biliyoruz. Halbuki anayasanın hükmüne göre meclisin toplanabilmesi için milletvekili tam sayısının yarıdan bir fazlası, yani 166 milletvekilinin hazır bulunması gerekirdi. Yani ilk Meclis Başkanlığı seçimi, yeterli çoğunluk bulunmadan yapılmış lakin hukuken olmasa bile siyaseten geçerli kabul edilmişti.

4. MİSAK-I MİLLÎ ÇARPITILIYOR MU?

Mustafa Budak’ın muhteşem çalışması “İdealden Gerçeğe: Misâk-ı Millî’den Lozan’a Dış Politika” (Küre Yayınları) bu konudaki temel başvuru kitabımdır. Budak’a göre Misak-ı Millî’yi yalnız Mustafa Kemal tarafından hazırlanıp İstanbul Meclisine dayatılmış bir ısmarlama belge olarak göstermek doğru değildir. İstanbul’daki vatanseverlerin eli armut toplamamış, onlar da kendi Misak-ı Millî programlarını oluşturmuşlardı. 1920’nin 28 Ocak’ında İstanbul’da kabul edilen Misak-ı Millî’nin kapsama alanı, Mustafa Kemal’inkinden daha genişti.

Mustafa Kemal’in İstanbul’a gönderdiği 19 ve 21 Ocak tarihli Misak-ı Millî taslaklarında Mondros Mütarekesi “hattı dahilinde” bulunan Osmanlı-İslam çoğunluğun bölünmesine karşı çıkılırken, Meclis-i Mebusan’ın yaptığı değişiklikle kabul edilen halinde “mezkûr hatt-ı mütareke dahil ve haricinde” denilmekteydi. Bunun anlamı, Mondros Mütarekesi’ni birisinin mutlak sınır, öbürünün tartışmalı sınır olarak kabul etmesiydi. Yani Osmanlı Meclisi, bir Osmanlı tavrı ve sorumluluğuyla Osmanlı topraklarının işgal edildiğini, bunun bir oldubitti olduğunu ve Mütareke hattı dışında kalan Osmanlı-İslam çoğunluğun haklarını ve topraklarını da savunduğunu göstermiş oluyordu.

İşin ilginç olan yanı, TBMM de bu geniş Misak-ı Millî’yi aynen kabul etti, yani mütareke sınırları dahil ve haricinde, şeklinde. Fakat gelin görün ki, sonradan gizli bir el, kitaplardan bu hayatî önemi haiz “haricinde” (dışında) kelimesini tıraşlamaya başladı. Elinizdeki okul kitaplarına bakabilirsiniz bunun için. Yine de meraklıları için bir örnek vereyim. Mesela Enver Ziya Karal’ın liseler için hazırladığı “Türkiye Cumhuriyeti Tarihi (1918-1953)” adlı kitapta (İstanbul 1958, Maarif Basımevi, s. 52) Misak-ı Millî’nin ilk maddesindeki “dışında” kelimesi temizlenmiş ve metin “bu mütareke hududu içinde” şekline çevrilmiştir. Neden acaba?

Türkiye Cumhuriyeti tarihi yazma iddiasıyla meydana çıkan koca bir Ordinaryüs Profesörün kaleme aldığı kitapta bu çarpıtma yapılıyorsa, varın gerisini siz düşünün.

Tarihimiz kimlerin eline kalmış ey ehl-i vatan! Tarihin Kuva-yı Milliyecileri, nerdesiniz? m.armagan@zaman.com.tr

Sayı:	7
Bölüm:	Aktüel
Yazar:	MUSTAFA ARMAĞAN

http://pazar.zaman.com.tr/?bl=5&hn=200

Bülbülün Kamusal Alan Çilesi

algebraz — Tue, 09 Jan 2007 21:07:21 +0000

Rabbim ne büyüksün..
Yer KANALTÜRK ‘ün açılışı.. Hani CUMHURBAŞKANIMIZIN teşrif ettiği o büyük açılış.. Vatana millete hayirli olacak açılış gecesi!!!!!

Uluslararasi olimpiyatlarda basari kazanan öğrencileri kabul etmeyen CUMHURBAŞKANIMIZ, saolsun kimin parasiyla açildiği belli olmayan, hala sermayesi tartisilan bir tv kanalinin acilisinda..

Ve EMEL SAYIN bunlarin acısını..

Ücretsiz ev ve isyerlerini arayin !!!

algebraz — Mon, 08 Jan 2007 18:49:09 +0000

Aslinda ucretsiz olup olmadigina tam karar verebilmis degilim.. Az ing. oldugundan bence yine de anasayfanin en altindaki yaziyi okumayi unutmayin..

* Registered users get max 200 minutes per week of free calls, measured over the last 7 days. Unused free minutes cannot be taken to the following week(s). If limit is exceeded the normal rates apply. During your Freedays you can call all destinations listed as “Free” for free. When you have run out of Freedays, the normal rates apply. You can get extra Freedays by buying credit.

anladigişm kadari ile her kullaniciya 200 dk konusma ucretsiz.. o zaman her yeni kullanici da bu 200 dk demek.. bence bu zahmete deger

programi indirmek icin tiklayin..